Nieuwe olifanten, verloren honden en andere sprookjes

Voila, een weekje vakantie betekent een weekje civilisatie en dus een weekje internet, dus tijd voor weer een blogje. Er is weer veel gebeurd in de afgelopen twee weken, met als toppunt het besef: ik ben al over de helft van mijn tijd hier heen! Al lijken de 5 weken dat ik hier ben eerder 5 maanden, zodra het einde ook maar enigszins in zicht is gaat de tijd als een trein natuurlijk. Eerst maar eens een weekje rondreizen door Thailand, maar onderdanig als ik ben aan de chronologie zal ik deze blog maar beginnen waar ik vorige keer geeindigd ben.

En dat was bij een dosis nieuwe olifanten. En die zijn inderdaad die dag gekomen, 2 stuks, en ze zijn FANTASTISCH! Moey (spreek uit: moo-èhh, op zijn oer-klanks, laat de neanderthaler in je los) is een jonge olifant van een jaar of 20 maar ze is zo gigantisch dun dat ze er uit ziet als onze oude slecht-etende olifant van 72. En Moey is een SCHATJE. Ze heeft een superlief hoofdje met een hele lange behendige slurf en is enorm gefocust op eten (vindt je het gek als ze zo dun is), terwijl ze blijkbaar bij haar oude huis nauwelijks at. Ze zijn aan het kijken wat er met haar aan de hand is (bloedonderzoek) om ziekte of parasieten uit te sluiten, maar al na een paar dagen ontdekten we dat haar poep vol wormen zat. Ik hoop dat de wormen de grootste oorzaak van haar slechte toestand is, en dat er niet nog meer tevoorschijn komt. Het andere nieuwe olifantje is net zo geweldig als Moey: het is een baby van 2 jaar oud. Het schattigste dat ik ooit gezien had, en doodeng ook want dat beest (Dodo is zijn naam) rent alle kanten uit, ontsnapt en kent zijn eigen krachten nog niet zo goed 🙂 Ze zijn samen gekomen omdat Moey een soort van tante voor Dodo is, Dodo heeft geen mamma meer (geen idee waar zijn mamma is en of ze uberhaupt nog leeft). Ze komen uit een olifantenkamp in de buurt van Kanchanaburi, een kamp waar de olifanten moeten schilderen en kunstjes doen voor een tribune luid klappende toeristen. Moey maakt dan ook vaak een geluidje dat ze daar geleerd heeft, schud haar slurf heen en weer voor ‘bye bye’ en ze pelt haar bananen (behalve als ze heel erg honger heeft). Beide olifanten blijven zoals het er nu voor staat maar tijdelijk, maar er wordt een geldinzamel actie op poten gezet door de vrouw die Moey heeft ontdekt om haar te kopen en voor altijd bij ElephantsWorld te zetten.

Voordat ik verder ga, om jullie even in de goeie ElephantsWorld sferen te brengen, zet het volgende nummer even op repeat terwijl je verder leest:  http://www.youtube.com/watch?v=4fndeDfaWCg. Dit nummer is denk ik het meest geluisterde nummer in ElephantsWorld, en ik vind het erg aandoenlijk als ik weer een oortje van een koptelefoon van één van de stoere mahouts steel en dit nummer hoor. Tot mijn grote woede en frustratie kennen ze echter de Spice Girls niet. Slecht staaltje educatie dunkt mij.

Goed, na de eerste paar zinnen van t nummer even keihard meegezongen te hebben kan je nu weer verder lezen. Dacht je dat niemand door zou hebben dat je meeblèrde? Sorry schatjes, ik ken jullie te goed.

Verder waren de afgelopen 2 weken weer een rollercoaster van gebeurtenissen en fases. Een paar dagen nadat de nieuwe olifanten waren gearriveerd ging de groep studenten die al 2 weken bij ons waren weer naar huis, en in die 2 weken wordt je toch best close, dus dat vroeg weer om een kampvuur en bier. In die dagen waren ook 3 (!) nieuwe vrijwilligers gearriveerd, een stel uit Londen en een Amerikaans meisje. De dag dat de groep wegging kwam er een familie langs die vrienden bleken te zijn van 2 van mijn paardenwetenschapshelden, een superleuke familie en ze hebben nu mijn helden gemaild of ze mij verder kunnen helpen in mijn carriere. SUPERVET! Ook bleek zij betrokken te zijn bij HELP, een stichting die een ‘humane’ olifantentraining methode gebaseerd op de learning theory aan mahouts leert, aangezien de vreselijke praktijken om olifanten te ‘temmen’ die we allemaal kennen (vastbinden en in elkaar slaan tot de olifant toegeeft) ook nog steeds voorkomt (zie http://www.youtube.com/watch?v=bjs1r9Qra7k&feature=youtu.be). Door dat ik ooit over HELP had gelezen had ik besloten om vrijwilligerswerk met olifanten te gaan doen, dus door HELP ben ik eigenlijk uiteindelijk bij ElephantsWorld terechtgekomen. En toevallig had ik HELP al gecontact om te kijken of ze nog wat voorlichting kunnen geven voor de mahouts bij ElephantsWorld. Het was dus geweldig om deze mensen hier tegen te komen (toeval of lot?) en ik hoop zeker nog met ze in contact te kunnen blijven.

De dag erna was een K met peren dag. Rabies/hondsdolheid, wat altijd een ver-van-mijn-bed-show-ziekte is, kwam die dag vol in zicht. De nacht ervoor  was er een hond die om de 5 seconden een soort huil (denk wolf) liet horen. ’S Ochtends bij het ontbijt troffen we een duidelijk zichtbaar gestoorde hond aan. Het janken deed hij nog steeds, afgewisseld met sprongen en happen naar onzichtbare dingen. De conclusie was zowel bij ons als bij de mahouts snel gemaakt: rabies. Aangezien we zelf veel honden hebben (deze hond was van de buren, maar was bijna altijd bij ons over de vloer), er ook een aantal jonge kinderen rondlopen én we die dag een stuk of 40 bezoekers zouden krijgen besloten we de hond zo snel mogelijk te vangen. Hondsdolheid is zeer besmettelijk (overgebracht door speeksel/bloed) en loopt zonder vaccinatie vrijwel altijd dodelijk af. Aangezien Dingo de hond al te ver heen was was het duidelijk dat we hem ook zouden moeten doden. Één van de mahouts kreeg hem te pakken (met touwen op lange bamboestokken, niemand durft dichtbij te komen) maar Dingo ontsnapte en rende terug naar het terrein van de buren. Na veel gedoe en aandringen van ons bleek dat we geen dodelijke injecties in huis hebben (wederom: boedhisten doen dat liever niet, en haal dat ‘liever’ ook maar weg), maar werd de ernst van de situatie ook wel ingezien en is er een groep op uit gestuurd die na veel moeite Dingo heeft weten te kunnen vinden en hem met stokken dood hebben geslagen. VRESELIJK maar zo noodzakelijk. Onze honden zijn als het goed is gevaccineerd, dus daar hoeven we ons hopelijk niet druk over te maken. Gelukkig is het zo gelopen, want het had kunnen uitdraaien op een drama, met zo veel andere honden en niet-gevaccineerde mensen, laat staan de bezoekers. Een paar dagen later sneuvelde de volgende hond, één van onze eigen puppies. Niet aan rabies, maar aan een veel dodelijker iets: een auto. Een auto is achteruit over haar heen gereden, ze leefde nog maar interne bloedingen zorgde ervoor dat ze een uur of 8 later toch is overleden, en onze amerikaanse vrijwilligster was daar helemaal kapot van. Zelf heb ik al op dag 2 (dode-hond-door-slang dag) geleerd om me niet te erg aan de honden en katten te binden, maar pfff het gaat maar door! Er wordt nu hard nagedacht over een veiligere leefomgeving voor de honden.

Verder zouden we afgelopen week een paar dagen naar een nieuw project van Dr. Samart (de oprichter van ElephantsWorld) gaan in Sangklaburi, waar olifanten die nu in de (levensgevaarlijke en illegale) houtkapindustrie werken ingezet gaan worden voor toeristen. Zo zijn olifant en mahout veilig en heeft de toerist een topweek. Het project is nét van start gegaan, en er moeten foto’s gemaakt worden voor de brochure, en ach, dan offer ik me wel weer op om een paar daagjes toerist te spelen voor op de foto. SUPERVET! Maarja, ken je dat thaise verhaal van Janneke die naar Sangklaburi ging? Nou die ging dus niet. Op zijn aller-Thaist liep het dag na dag vertraging op en nu kunnen we hopelijk nog ergens in de toekomst gaan, want het klinkt als een geweldig project en een geweldige kans!!!

Verder zijn de olifanten nog steeds geweldig, je leert ze zo goed kennen op een gegeven moment! Ik heb deze week dus vakantie, ik ben nu 4 dagen weg. Hoe blij ik ook ben dat ik Thailand kan exploreren en even geen toeristen te hebben, ik mis de olifanten, mahouts en vrijwilligers. Ik mis het gevoel van olifantenoren tegen mijn blote tenen, de rust als ik om kwart over 6 uit mijn hutje kom. Sattelite-dog’s sattelite die tegen je benen beukt als je loopt als hij weer vergeten is dat zijn persoonlijke ruimte met de komst van zijn sattelite wat groter was geworden. De onderonsjes en pesterijtjes met de mahouts, in Kalian en gebarentaal, TA-PLU! (je bent gek!). De ijs-Milo (chocolademelk) aan het einde van de dag tijdens de zonsondergang. Ae en baby en hun eeuwige opgewektheid. De modder en de rivier. Kammoons slowmotion wandelgang. Snode plannetjes smeden met de mahouts en vrijwilligers, vaak iets met bier en avonden met kaarslicht. Rondrijden op de motor of in de truck op de gatenkaasweg naar de shop. Nasanyo met haar eeuwige geduld en haar olifant die dit geduld keer op keer uittest. De geluiden van alle beesten in de mahouts village. De vriendinnetjes en vrouwen van de mahouts die keer op keer wat proberen tegen je te zeggen, maar geen woord engels kunnen. Moey die de receptie was binnengeklommen en bijna de keuken in loopt als haar mahout Tony zegt ‘take a seat, Moey’ en met zijn hand op één van de krukjes klopt.

“Cause I want it that way”

Ach, als ik terug ben heb ik nog ruim twee weken. En volgende keer vertel ik jullie alles over de mahouts en de olifanten. Heus.

Kusje

Advertenties

3 thoughts on “Nieuwe olifanten, verloren honden en andere sprookjes

  1. Bedankt! Ja, jammer genoeg wel. En omdat het zo’n ‘normale’ traditie is, is het ook heel moeilijk om te veranderen. Ik hoop dat ik over een jaar of 20 iets anders kan zeggen… Tot die tijd zo bewust mogelijk plekken uitzoeken waar je met olifanten kennis kan maken!

  2. Mooie verslag, erg mooi dat je aandacht geeft aan de ‘brekingsritueel’!
    Zou echt meer bekend moeten worden. Lijkt leuk zo rijden op olifanten door de jungle, en geeft mooie foto’s maar heeft zo’n keerzijde.

    Ik heb laatst eens een verschrikkelijk filmpje op internet gezien waarin het ‘brekingsritueel’ te zien was van een babyolifantje. Een babyolifant wordt opgesloten in een houten hokje en een week lang elke dag geslagen zodat het vrijwel geen emotie meer kan uiten (een soort robot wordt het olifantje, totaal gehoorzaam aan zijn meester), en zijn moeder vergeet.

    Wat een magere olifanten trouwens onder het kopje ‘Nieuwe olifanten, verloren honden en andere sprookjes’

    Vriendelijke groet, Rico

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s